چند حكم فقهى : 1 - وجوب ذكر نام خدا قطعى است چون امر جهت وجوب مىباشد . 2 - اگر به خاطر فراموشى آن را ترك نمود ، اشكالى ندارد . 3 - صيد كافر مباح نيست ، چون او خدا را نمىشناسد تا نام او را ذكر نموده باشد ، خواه معلّم سگ ، مسلمان بوده باشد يا كافر . آن‌چنان كه اعتبارى به معلّم سگ نيست ، هرچند كافر بوده باشد . بلى صيدى كه مجوسى تعليم سگ آن را بر عهده داشته است . كراهت دارد . در پايان قابل ذكر است كه صيد طفل مميّز مسلمان ملحق به پدر و مادر است و مباح مىباشد . تقوا و پارسايى : « اتّقو اللّه » يعنى : « از هر چيزى كه از خوردن آن نهى شده‌ايد ، اجتناب كنيد ، چون خداوند متعال شما را با آن محاسبه خواهد نمود » . * * * [ 370 ] آيهء دوّم : « الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وَ طَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ » ؛ « 1 » « امروز تمام گواراها بر شما حلال شده است و باز طعام اهل كتاب حلال شده است و طعام شما هم بر آنان حلال مىباشد » . عموم فقهاى جمهور « طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ » را به عامّ خويش حمل نموده‌اند ، به حدّى كه ذبيحه‌ها و دست پخت‌ها و ديگر شكارهاى آنها را فرا مىگيرد و گفته‌اند : على ( عليه السّلام ) ، نصاراى بنى تغلب را از آنان جدا كرده است و فرموده است كه آنان نصارى نيستند ، از نصرانيّت ، جز شرابخوارى ، چيز ديگرى به يادگار ندارند باز گفته‌اند : زرتشيان به اهل كتاب ، ملحق نمىگردند ، هرچند در باب « جزيه » به آنان ملحق شده‌اند ، چون رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) فرموده است : « با آنان به روش اهل كتاب رفتار كنيد جز آنكه با زنان آنان ازدواج نكنيد و ذبيحه‌هاى آنها را نيز نخوريد » . « 2 » ولى اصحاب ما طعام را به حبوبات و امثال آن از جامدات ، نه مايعات حمل نموده‌اند و دليل حمل آن ، اين است كه اولا « چون آنان اهل كتاب را ناپاك مىدانند و اين امر مانع از خوردن غذاهايى مىشود كه آنان مستقيم در پخت آنها مباشرت دارند . ثانيا :

--> ( 1 ) . سورهء مائده ، آيهء ، 5 ( 2 ) . بغية الباحث ، ص 212 .